POSTULATY MAZOWIECKIEGO KONWENTU REGIONALNEGO OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIAMI

POSTULATY

MAZOWIECKIEGO  KONWENTU REGIONALNEGO OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIAMI

termin: 07 października 2019r.

miejsce: Warszawa

temat przewodni: Udział Osób z Niepełnosprawnościami w życiu religijnym. Dostępność wyborów, niepełnosprawność i podejście do niej w programach wyborczych.

W czasie Mazowieckiego Konwentu Regionalnego Osób z Niepełnosprawnościami roku omówiono następujące tematy:

1.Udział osób z niepełnosprawnościami w życiu religijnym

2. Dostępność wyborów, niepełnosprawność i podejście do niej w programach wyborczych 

3. Analiza dostępności biur poselskich i senatorskich

4. Podjęto próbę odpowiedzi na następujące pytania:

  • Jak w ostatnich latach zmieniło się postrzeganie osób z niepełnosprawnością przez polityków?
  • Czy ta problematyka może być istotna dla wyniku wyborczego?
  • Czy niepełnosprawność bywa wykorzystywana w bieżącej polityce do niecnych celów?
  • Czy polityka jest otwarta na czynny udział osób z niepełnosprawnością?

 I. Udział osób z niepełnosprawnością w życiu religijnym

W panelu dotyczącym udziału osób z niepełnosprawnością w życiu religijnym uczestniczyli:

Elżbieta Byrtek – kościół ewangeliscko-augsburski

Zbigniew Nosowski –  redaktor kwartalnika Więź

Paweł Wdówik – osoba z niepełnosprawnością narządu wzroku

Ksiądz Łukasz Pasuto – Krajowy Duszpasterz Osób Niesłyszących

Damian Wyżkiewicz – kapelan Wspólnot Ruchu „Wiara i Światło”

Adam Zawisny – Instytut Niezależnego Życia

Osoby z niepełnosprawnością jako członkowie społeczności w naturalny sposób powinny móc uczestniczyć w życiu społecznym, a także w życiu religijnym a więc także zostać księdzem, siostrą zakonną, ministrantem czy pracownikiem kancelarii kościelnej, jeżeli są w stanie wypełniać zadania z tym związane.

Aby osoby z niepełnosprawnościami miały pełny dostęp do udziału w życiu religijnym, aby ruch religijny tej grupy osób był standardem a nie wyjątkiem konieczne są następujące działania:

  • Zwiększanie świadomości wśród duszpasterzy potrzeb i możliwości osób z niepełnosprawnościami, umożliwienie duszpasterzom zdobywania wiedzy jak współpracować z osobami z niepełnosprawnością.
  • Większa otwartość kościoła.
  • Zwrócenie uwagi na katechetykę specjalną, w seminariach duchownych podkreślanie  znaczenia  zróżnicowanych potrzeb osób z niepełnosprawnością.
  • Dostępność np. homili w języku migowym np. na stronach www
  • Wypracowanie potrzeby systematycznego pozyskiwania wiedzy jak pomagać innym (jest to podejście w kościele ewangelicko-augsburskim)
  • Większa odpowiedzialność kościoła i księży za obecność  w nim osób z niepełnosprawnościami.  
  • Wypracowanie metod indywidualnego podejścia, partnerskich relacji z osobami z niepełnosprawnościami – służba drugiemu człowiekowi, pomoc, wspomaganie a nie miłosierdzie. Wspólnoty są miejscem gdzie podmiotowość i indywidualizacja potrzeb człowieka w kościele katolickim mogłaby być być realizowana. W ramach indywidualnego podejścia znane są takie postawy osób z niepełnosprawnościami, które walczą o niezależność  i takich którym podejście miłosierne odpowiada.
  • Konieczna  definicja jest redefinicja miłosierdzia chrześcijańskiego – trzeba głębiej przeanalizować pod tym względem działania kościoła i jego struktur
  • Potrzebna jest pogłębiona dyskusja na temat celowości, opłacalności finansowej prowadzenia przez związki wyznaniowe zinstytucjonalizowanej pomocy np. dps, mieszkania wspomagane na rzecz pomocy bardziej spersonalizowanej typu asystencja osobista, wsparcie opiekunów, pomoc całej rodzinie.
  • Nazwy muminki, duszpasterstwo osób specjalnej troski, pielgrzymka osób słabszych są wyrazem protekcjonalnego traktowania osób z niepełnosprawnością, należy dążyć do rezygnacji z takiego nazewnictwa a przyjmować takie pojęcia jak filozofia niepełnosprawności,  teologia niepełnosprawności
  • W trosce o osoby o ograniczonych możliwościach intelektualnych,  o potrzebę rzeczywistego intelektualnego włączenia ich w życie religijne, o zachowanie tożsamości tych osób specjalne pielgrzymki są dużą  wartością, natomiast ważne jest także zapewnienie możliwości uczestnictwa osobom z niepełnosprawnościami w ogólnodostępnych formach życia religijnego z zastosowaniem specjalnych form i metod pomocy, np. sprzęt.
  • Konieczne jest opracowanie bazy duszpasterstw dla osób z niepełnosprawnościami z podaniem kontaktów.
  • Specjalnej dyskusji i odpowiedniego podejścia wymaga zagadnienie przyjmowanie sakramentów przez osoby z niepełnosprawnościami nie będące w stanie intelektualnie zrozumieć celu i znaczenia przyjmowanego sakramentu – kiedy jest to sakrament wtajemniczenia a nie potrzeba intelektualnego zrozumienia.

II. Dostępność wyborów. Zadania do pilnego zrealizowania (20 procent wyborców z z powodu niedostosowania rezygnuje z wyborów)

W panelu udział wzięli posłowie:

  • Małgorzata Wypych, Kornelia Wróblewska i  Marcin Zawistowski, przedstawiciel lewicy nie dotarł na debatę.
  • Brakuje koordynacji działań pomiędzy administratorami budynków w których odbywają się wybory a wójtami, burmistrzami, prezydentami
  • Obwodowe Komisje Wyborcze powinny sprawdzać dostępność lokali wyborczych, powinny pełnić nadzór.
  • Konieczne jest dokonywanie regularnej kontroli lokali wyborczych.
  • Bariery architektoniczne są w budynkach (schody, nieodpowiednie światło, dojazd do windy) ale także na zewnątrz (podjazdy, chodniki, progi).
  • Konieczna jest regulacja ustawowa dowozu osób z niepełnosprawnością na wybory a nie dowolność gmin w tym zakresie.
  • Większa pomoc pomocy ze strony asystentów.
  • Szkolenie członków Komisji Wyborczych.

III. Dostępność Biur Poselskich, podejście do niepełnosprawności

Połowa biur jest niedostępna zarówno jeśli chodzi o wnętrze budynku jak i otoczenie zewnętrzne. Konieczna jest pomoc asystenta, brak tłumaczy języka migowego. Kontrole wykazują, że jest to kwestia dbałości a nie wiedzy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury pokazuje jak ma wyglądać lokal dla osób z niepełnosprawnością.

– Jeśli chodzi o aktywność zawodową:

  • Podejmowanie działań usamodzielniających od edukacji do podjęcia zatrudnienia.
  • Zniesienie pułapki rentowej, renty wszelkiego rodzaju są pewną rekompensatą skutków  niepełnosprawności, wynagrodzenie za prace powinno być adekwatne do zadań służbowych.

– Jeśli chodzi o edukację:

  • Konieczne jest dostosowywanie placówek do potrzeb osób z niepełnosprawności w celu zapewnienia wyboru: edukacja specjalna, włączająca, integracyjna, ogólnodostępna, zindywidualizowana
  • Konieczne doszkalanie nauczycieli

– Jeśli chodzi o dostęp do kultury:

  • Konieczny jest dostęp powszechny a nie dedykowany, okazjonalny
  • Konieczne jest karanie za nieprzestrzeganie prawa w każdej dziedzinie
  • Konieczna dostępność architektoniczna obiektów i szkolenie pracowników

– Jeśli chodzi o wybór wsparcie dla osoby z niepełnosprawnościami instytucjonalne czy spersonalizowane powinien być wybór.

  • Asystent wspierający osoby z niepełnosprawnością w różnych sferach życia  powinien uzyskać status zawodowy z pełnymi obowiązkami, prawami i odpowiedzialnością.

Mazowiecki Konwent Osób z Niepełnosprawnościami zorganizowali:

  • Polski Związek Głuchych
  • Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych
  • Fundacja Aktywizacja
  • Fundacja Integracja
  • Polski Związek Niewidomych
  • Koalicja Osób z Niepełnosprawnościami