Artykuł 6 – Kobiety z niepełnosprawnością

Listopad 20, 2014
logo tekstu łatwego do czytaniaArtykuł 6 – Kobiety z niepełnosprawnością

Anna Góral (Stowarzyszenie Inicjatyw Kobiecych)

Tekst po Panelach eksperckich:

Kobiety stanowią 53,9% wśród osób z niepełnosprawnościami, to ponad 2,5 mln osób (dane z 2011 r.). Z danych z końca 2011 roku wynika, że kobiety stanowiły 46,4% pracujących osób z niepełnosprawnościami. Z rodzajem niepełnosprawności ściśle powiązane są istniejące bariery komunikacyjne, architektoniczne, mentalne i społeczne. Kobiety ze sprzężoną niepełnosprawnością są w trudniejszej sytuacji a ich trudności w codziennym funkcjonowaniu oraz aktywizacji społeczno-zawodowej zostają skumulowane.

Większość kobiet w Polsce jest nieaktywna zawodowo. Współczynnik aktywności zawodowej kobiet z niepełnosprawnościami w wieku produkcyjnym w III kwartale 2013 r. wynosił 27,8%[1]. Programy aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnościami, prowadzone zarówno przez instytucje państwowe jak i organizacje pozarządowe, nie uwzględniają specyfiki potrzeb kobiet. Rzadko w programach aktywizacji pojawiają się elementy uwzględniające różne role społeczne kobiet i konieczność ich godzenia. Aspekty dyskryminacji kobiet dotykają szczególnie kobiety z niepełnosprawnością, które są pytane nie tylko o swoje plany macierzyńskie, ale również o stan zdrowia oraz o ograniczenia wynikające z niepełnosprawności. Kobietom, które pozyskały zatrudnienie, nadal jest trudniej niż mężczyznom uzyskać awans zawodowy. Od wielu lat także płace kobiet w Polsce są około 18-20% niższe niż mężczyzn. Ogólnopolskie badania przeprowadzone przez firmę Sedlak & Sedlak w 2013 roku pokazują, że średnie miesięczne wynagrodzenie kobiet było niższe aż o 900 zł.

W obszarze opieki zdrowotnej, edukacji seksualnej i praw reprodukcyjnych kobiety również podlegają dyskryminacji. Brakuje sprofilowanej i dopasowanej do potrzeb kobiet informacji medycznej dostępnej m.in. dla kobiet niewidomych czy z niepełnosprawnością intelektualną. Od lat utrzymuje się niski poziom wiedzy o potrzebach kobiet niepełnosprawnych – w zależności od ich stopnia i rodzaju niepełnosprawności -wśród personelu medycznego i pomocniczego. Personel placówek medycznych nie jest przygotowany do przyjmowania osób z niepełnosprawnościami, brak jest podstawowych informacji o sposobach postępowania i wsparcia pacjentek. Konsekwencją niekompetentnego personelu medycznego oraz braku przystosowania obiektów i narzędzi medycznych jest fakt, że kobiety z niepełnosprawnościami zgłaszają się często do lekarzy dopiero w zaawansowanej fazie choroby. Najtrudniejszą sytuację mają kobiety mieszkające na terenach wiejskich, gdzie dostęp do opieki medycznej jest często bardzo ograniczony i utrudniony. Brak jest narzędzi i programów państwa w obszarze dotyczącym seksualności kobiet z niepełnosprawnością, brak jest programów edukacyjnych dla kobiet z poszczególnymi rodzajami niepełnosprawności m.in. dla kobiet niesprawnych ruchowo czy kobiet niesprawnych intelektualnie. W obszarze dostępu do metod i środków służących świadomej prokreacji szczególnie dyskryminowaną grupą są kobiety z niesprawnością intelektualną. Należy stworzyć dla nich specjalne, dopasowane do ich możliwości percepcji programy edukacji seksualnej, w tym profilaktyki ginekologicznej. W obszar edukacji dziewcząt należy włączyć również ich rodziny oraz opiekunów.

W 2014 roku zostały przeprowadzone badania dotyczące opieki ginekologicznej w Polsce-z raportu Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton[2] wynika, że pacjentki zwracały szczególną uwagę na brak wyposażenia gabinetów w podjazdy czy toalety dla osób z niepełnosprawnościami. Rzadkością jest także dający się obniżyć fotel ginekologiczny.

Dziewczęta i kobiety ponoszą konsekwencje braku edukacji seksualnej w szkołach.

Kobiety z niepełnosprawnościami są trzykrotnie bardziej narażone na przemoc (psychiczną, fizyczną jak również ekonomiczną) niż kobiety pełnosprawne. Wśród osób pokrzywdzonych w wyniku przemocy domowej w 2012 roku było 14.127 kobiet. Niestety w Polsce brak jest szczegółowych statystyk oraz badań przemocy wobec kobiet z niepełnosprawnościami.

 

[1] Badanie aktywności ekonomicznej ludności, Główny Urząd Statystyczny

[2]raport Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton z 2014 roku (próba badawcza 2251 kobiet w tym 8,5% kobiet z niepełnosprawnością)


Tekst autorski:

Kobiety wśród osób niepełnosprawnych stanowią ponad 2,5 ml czyli 53,9% wszystkich niepełnosprawnych (dane z 2011 r.). Z danych z końca 2011 roku wynika, że kobiety stanowiły 46,4% pracujących osób niepełnosprawnych. Z rodzajem niepełnosprawności ściśle powiązane są istniejące bariery (komunikacyjne, architektoniczne, mentalne i społeczne). Kobiety mające sprzężoną niepełnosprawność są w trudniejszej sytuacji a ich trudności w codziennym funkcjonowaniu oraz aktywizacji społeczno-zawodowej zostają skumulowane.

Większość kobiet niepełnosprawnych w Polsce pozostaje nieaktywnych zawodowo. Współczynnik aktywności zawodowej kobiet niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym w III kwartale 2013 r. wynosił 27,8% (GUS, BAEL). Wpływ na aktywność osób niepełnosprawnych ma niewątpliwie ich niższe od ogółu społeczeństwa wykształcenie zawodowe. Programy aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, prowadzone zarówno przez instytucje państwowe jak i organizacje pozarządowe nie uwzględniają specyfiki potrzeb kobiet niepełnosprawnych. Rzadko w programach aktywizacji pojawiają się elementy uwzględniające różne role społeczne kobiet i konieczność ich godzenia. Aspekty dyskryminacji kobiet dotykają szczególnie, kobiety z niepełnosprawnością, które są pytane nie tylko o swoje plany macierzyńskie, ale również o stan zdrowia oraz o ograniczania wynikające z niepełnosprawności. Kobietom, które pozyskały zatrudnienie, nadal trudniej niż mężczyzną uzyskać jest awans zawodowy. Od wielu lat, także płace kobiet w Polsce są około 18-20% niższe niż mężczyzn. Ogólnopolskie badania przeprowadzone przez firmę Sedlak & Sedlak w 2013 roku, pokazują, że średnie miesięczne wynagrodzenie kobiet było niższe aż o 900 zł.

W obszarze opieki zdrowotnej, edukacji seksualnej i praw reprodukcyjnych kobiety podlegają również dyskryminacji. Brak sprofilowanej i dopasowanej do potrzeb kobiet informacji medycznej dostępnej m.in. dla kobiet niewidomych czy z niesprawnością intelektualną. Od lat utrzymuje się niski poziom wiedzy o potrzebach kobiet niepełnosprawnych -w zależności od ich stopnia i rodzaju niepełnosprawności -wśród personelu medycznego i pomocniczego. Personel placówek medycznych nie jest przygotowany do przyjmowania osób z niepełnosprawnościami, brak jest podstawowych informacji o sposobach postępowania i wsparcia niepełnosprawnych pacjentek. Konsekwencją niekompetentnego personelu medycznego oraz braku przystosowania obiektów i narzędzi medycznych jest fakt, że kobiety z orzeczeniami o niepełnosprawności zgłaszają się często do lekarzy dopiero w zaawansowanej fazie choroby. Najtrudniejszą sytuację mają kobiety mieszkające na terenach wiejskich, gdzie dostęp do opieki medycznej jest często bardzo ograniczony i utrudniony. Brak jest narzędzi i programów państwa w obszarze dotyczącym seksualności kobiet z niepełnosprawnością, brak jest programów edukacyjnych dla kobiet z poszczególnymi rodzajami niepełnosprawności m.in. dla kobiet niesprawnych ruchowo czy kobiet niesprawnych intelektualnie. Dostęp osób niepełnosprawnych do metod i środków służących świadomej prokreacji nie został uregulowany w sposób odrębny. Szczególnie dyskryminowaną grupą w tym obszarze są kobiety z niesprawnością intelektualną.

W 2014 roku zostały przeprowadzone badania dotyczące opieki ginekologicznej w Polsce-z raportu Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton wynika, że pacjentki zwracały szczególną uwagę na brak istotnych elementów przystosowań gabinetów w podjazdy czy toalety dla osób z niepełnosprawnościami. Rzadkością jest także dający się obniżyć fotel ginekologiczny.

Należy jak najszybciej ratyfikować Konwencję o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Jej narzędzia mogłyby znacząco wesprzeć zwalczanie przemocy wobec kobiet. Należy zadbać o zapewnienie likwidacji istniejących przeszkód i barier, aby stworzyć równość praw i szans udziału kobiet i dziewcząt niepełnosprawnych w życiu rodzinnym, społecznym i zawodowym. Należy wprowadzić programy, kampanie dotyczące aktywizacji zawodowej kobiet uwzględniających ich specyficzne potrzeby.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*