Artykuł 32 – Współpraca międzynarodowa

Listopad 20, 2014
Art. 32 – Współpraca międzynarodowa

Damian Wojciech Dudała (Fundacja Instytut Badań i Rozwoju Lokalnego)

 Tekst po Panelach eksperckich:

W 2000 r. Polska przyjęła Deklarację Milenijną. Analiza dotychczasowej polityki państwa i programów mających na celu realizację Milenijnych Celów Rozwoju wskazuje, że uwzględnienie praw osób z niepełnosprawnością jest niedostateczne. Brak informacji o prawach osób z niepełnosprawnością w dokumentach dotyczących realizacji Deklaracji Milenijnych Celów Rozwoju (ang. Call for Action Declaration).[1]

Realizację współpracy o charakterze międzynarodowym w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w okresie 2007-2013 należy uznać za niedostateczną. Nie wypracowano bowiem skutecznych mechanizmów budowania współpracy międzynarodowej. Analiza dotychczasowych projektów wskazuje, że tylko nieliczne podmioty, głównie organizacje pozarządowe, podjęły się realizacji działań w kierunku wypracowania efektów na poziomie współpracy międzynarodowej.[2]Należy podkreślić, że wiele projektów międzynarodowych nie przyniosło włączenia w główny nurt polityki społecznej.

W zakresie wymiany i udostępniania informacji oraz doświadczeń na polu międzynarodowym i najlepszych praktyk można zauważyć niedostateczną ilość działań. Przedstawiciele Rządu RP uczestniczą w działaniach Światowej Organizacji Zdrowia, Europejskiego Forum Niepełnosprawności czy Rehabilitation International.[3]Brak implementacji na grunt polityki społecznej w kraju, a przede wszystkim nie ma dostępu do danych w tym zakresie i szerszego włączenia organizacji pozarządowych. Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie zawiera zapisu o współpracy międzynarodowej. Należy podkreślić, że współpraca międzynarodowa nie jest celem samym w sobie.

Brak działań mających na celu umożliwienie realizacji programów i projektów na polu międzynarodowym skierowanych tylko do osób z niepełnosprawnością oraz zagwarantowania jakiegokolwiek budżetu w celu ich realizacji. Nie ma także działań afirmatywnych mających na celu włączenie najbardziej zagrożonych grup spośród osób z niepełnosprawnością, takich jak kobiety, dzieci, osoby z niepełnosprawnością psychiczną itp.

Ułatwienie współpracy w zakresie badań i dostępu do wiedzy naukowo-technicznej również jest niedostateczne. Realizacja przez Polskę Deklaracji Bolońskiej w konsekwencji ułatwiła budowanie współpracy międzynarodowej ale ograniczyło się to jedynie do sektora akademickiego. Nieliczne uczestnictwo studentów, doktorantów i kadry akademickiej z niepełnosprawnością w Programie Erasmus pokazało, że należy uwzględnić kwestię niepełnosprawności. Jednak, jak pokazują dotychczasowe doświadczenia młodych naukowców z niepełnosprawnością, uczestnictwo poza programem Erasmus jest bardzo ograniczone. Nie ma możliwości dofinansowania specjalnych potrzeb młodego naukowca z niepełnosprawnością, jak np. asystent osoby niewidomej podczas badań terenowych czy tłumacz języka migowego.[4]Programy Leonardo da Vinci, Grundtvig i Młodzież przyczyniły się do realizacji punktu „b“ art. 32 Konwencji. Nie ma mechanizmów umożliwiających skorzystanie ze środków przeznaczonych na realizację badań na poziomie międzynarodowym przez organizacje pozarządowe.Bazy danych zawierające organizacje pozarządowe zainteresowane współpracą międzynarodową są nieliczne i często nieaktualne.

Największą jednak bolączką jest brak osób z niepełnosprawnością w komisjach, komitetach zajmujących się projektowaniem, opracowywaniem i ocenianiem programów i projektów o charakterze międzynarodowym.

[1] https://www.polskapomoc.gov.pl/Milenijne,Cele,Rozwoju,53.html z dnia 15.02.2015 r.

[2] http://www.equal.org.pl z dnia 15.02.2015 r. oraz http://ec.europa.eu/esf/main.jsp?catId=278&langId=pl z dnia 16.02.2015 r.

[3] http://www.pfron.org.pl/pl/wydarzenia/2470,Konferencja-Rehabilitation-value-for-societies-in-Europe.html z dnia 16.02.2015 r.

[4] Dudała D., Masłowska K. (2014), Udział studentów i doktorantów niepełnosprawnych w pełnym procesie kształcenia oraz życiu akademickim – problemy i możliwości, [w:] Segregacja – Integracja – Inkluzja, B. Grochaml-Bach, A. Czyż, A. Skoczek (red.), Wydawnictwo WAM, Kraków.

 

 

Tekst autorski:

W 2000 r. Polska przyjęła Deklarację Milenijną, poprzez którą zobowiązała się m.in. do zapewnienia równego statusu kobiet i mężczyzn, poprawy stanu zdrowia, poprawy stanu edukacji. Analiza dotychczasowej polityki państwa i programów mających na celu realizację Milenijnych Celów Rozwoju wskazuje, że uwzględnienie praw osób z niepełnosprawnością jest niedostateczne. Brak jest bowiem informacji o prawach osób z niepełnosprawnością uwzględnionych w dokumentach dotyczących realizacji Deklaracji Milenijnych Celów Rozwoju (ang. Call for Action Declaration).[1]

Realizacja współpracy o charakterze międzynarodowym w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w okresie 2007-2013 należy uznać za niedostateczne. Nie wypracowano bowiem skutecznych mechanizmów budowania współpracy międzynarodowej, która w efekcie miałaby przynieść efekty w postaci działań na rzecz osób z niepełnosprawnością. Brakowało przede wszystkim promowania w drodze współpracy ponadnarodowej nowych sposobów zwalczania form dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i wynikające z niej nierówności na rynku pracy, jak w przypadku Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL. Wypracowane mechanizmy realizacji działań międzynarodowych w projektach w ramach EQUAL nie zostały uwzględnione w nowej perspektywie finansowej 2007-2013. Bliższy założeniom EQUAL’a był Program Inicjatywy Wspólnotowej Interreg ale liczba projektów skierowanych do osób z niepełnosprawnością była niewielka.[2] Analiza dotychczasowych projektów dotyczących problematyki osób z niepełnosprawnością w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego wskazuje, że tylko nieliczne podmioty, głównie organizacje pozarządowe, podjęły się realizacji działań w kierunku wypracowania efektów na poziomie współpracy międzynarodowej.[3]

W zakresie wymiany i udostępniania informacji oraz doświadczeń na polu międzynarodowym i najlepszych praktyk można zauważyć niedostateczną ilość działań. Przedstawiciele Rządu RP uczestniczą w działaniach Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization), Europejskiego Forum Niepełnosprawności (European Disability Forum) czy Rehabilitation International[4]. Spotkań o charakterze międzynarodowym w Polsce od 2013 r., zorganizowanych przez np. Komisję Polityki Społecznej i Rodziny, Biuro Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych czy państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, odbyło się zaledwie kilkanaście. Brak realnego przełożenia tej współpracy na grunt polityki społecznej w kraju, a przede wszystkim szerszego włączenia organizacji pozarządowych. Brakuje mechanizmów umożliwiających realizację działań w ramach współpracy międzynarodowej przez organizacje pozarządowe.

Brak działań mających na celu umożliwienie realizacji programów i projektów na polu międzynarodowym skierowanych tylko do osób z niepełnosprawnością oraz zagwarantowania jakiegokolwiek budżetu w celu ich realizacji. Nie ma także działań afirmatywnych mających na celu włączenie najbardziej zagrożonych grup spośród osób z niepełnosprawnością, takich jak kobiety, dzieci, osoby z niepełnosprawnością psychiczną itp.

Ułatwienie współpracy w zakresie badań i dostępu do wiedzy naukowo-technicznej również jest niedostateczna. Realizacja przez Polskę Deklaracji Bolońskiej, w konsekwencji ułatwiła budowanie współpracy międzynarodowej ale ograniczyło się to jedynie do sektora akademickiego. Nieliczne uczestnictwo studentów, doktorantów i kadry akademickiej z niepełnosprawnością w Programie Erasmus pokazało, że należy uwzględnić kwestię niepełnosprawności. Jadnak jak pokazują dotychczasowe doświadczenia młodych naukowców, możliwość uczestnictwa w innych programach umożliwiających uczestnictwo w międzynarodowych projektach naukowych, innych niż Program Erasmus, jest bardzo ograniczone. Nie ma bowiem możliwości sfinansowania specjalnych potrzeb młodego naukowca z niepełnosprawnością, jak np. asystent osoby niewidomej podczas badań terenowych czy tłumacz języka migowego ze znajomością języka angielskiego.[5] Brak jest także mechanizmów umożliwiających skorzystanie ze środków przeznaczonych na realizację badań na poziomie międzynarodowym przez organizacje pozarządowe.

Największą jednak bolączką jest brak osób z niepełnosprawnością w różnorodnych komisjach, komitetach zajmujących się projektowaniem, opracowywaniem i ocenianiem programów i projektów o charakterze międzynarodowym.

[1]https://www.polskapomoc.gov.pl/Milenijne,Cele,Rozwoju,53.html z dnia 15.02.2015 r.

[2]http://www.funduszeeuropejskie.2007-2013.gov.pl/OrganizacjaFunduszyEuropejskich/Documents/PIW_INTERREG_III_A_PL_SN.pdf z dnia 16.02.2015 r.,

https://www.mir.gov.pl/fundusze/fundusze_europejskie/wykorzystanie_funduszy/Sprawozdania_koncowe/Documents/PIW_INTERREG_III_A_PL_MV_Sprawozdanie_koncowe.pdf z dnia 16.02.2015 r.

[3] http://www.equal.org.pl z dnia 15.02.2015 r. oraz http://ec.europa.eu/esf/main.jsp?catId=278&langId=pl z dnia 16.02.2015 r.

[4]http://www.pfron.org.pl/pl/wydarzenia/2470,Konferencja-Rehabilitation-value-for-societies-in-Europe.html z dnia 16.02.2015 r.

[5] Dudała D., Masłowska K. (2014), Udział studentów i doktorantów niepełnosprawnych w pełnym procesie kształcenia oraz życiu akademickim – problemy i możliwości, [w:] Segregacja – Integracja – Inkluzja, B. Grochaml-Bach, A. Czyż, A. Skoczek (red.), Wydawnictwo WAM, Kraków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*