Artykuł 11 – Sytuacje zagrożenia i sytuacje wymagające pomocy humanitarnej

Listopad 20, 2014
logo tekstu łatwego do czytaniaArtykuł 11 – Sytuacje zagrożenia i sytuacje wymagające pomocy humanitarnej

Mariusz Cyrulewski (Zakład Strategii i Bezpieczeństwa Europejskiego Uniwersytetu Szczecińskiego)

Tekst po Panelach eksperckich:

 

Funkcjonalność systemu powiadamiania ratunkowego 112 związana z identyfikacją i lokalizacją abonenta może ułatwić dostęp do służb ratunkowych. Operatorzy numerów alarmowych otrzymywać będą informacje o lokalizacji osoby zgłaszającej oraz jej wizualizację na mapie cyfrowej. W chwili opracowania niniejszego raportu w systemie powiadamiania ratunkowego 112 nie funkcjonuje możliwość powiadamiania tekstowego sms. System nie umożliwia komunikacji z centrami powiadamiania ratunkowego w innej formie niż głosowa. Problematyka dotyczy funkcjonowania systemu w skali ogólnokrajowej. Na poziomie regionalnym, w wybranych województwach, podejmowane są skuteczne próby udostępnienia numerów telefonu do wysyłania wiadomości tekstowych o zagrożeniach, co nie mając wymiaru ogólnokrajowego, nie jest rozwiązaniem akceptowalnym.

Klęski żywiołowe to kolejne wyzwanie, stawiające przed administracją państwową zadania, ukierunkowane na osoby z niepełnosprawnościami. Standardowe działania prowadzone przez wszelkie podmioty ratownicze w takich sytuacjach, powinny obejmować aspekt związany z udzielaniem pomocy osobom z różnorodnymi niepełnosprawnościami. W toku przeprowadzonych obserwacji nie udało się stwierdzić odpowiedniego przygotowania ratowników Państwowej Straży Pożarnej jako wiodącej, profesjonalnej formacji ratowniczej do bezproblemowego radzenia sobie z osobami z niepełnosprawnościami. Najczęstszą bolączką są kłopoty komunikacyjne ratowników, np. w kontaktach z osobami niesłyszącymi. Wdrożono jedynie obowiązkowe szkolenia pracowników administracyjnych w zakresie zapewnienia odpowiedniej komunikacji z osobami niesłyszącymi. Programy szkolenia na żadnym z etapów przygotowania zawodowego strażaka nie przewidują zastosowania odmiennych procedur w przypadku sytuacji z udziałem osoby z niepełnosprawnością, w odróżnieniu od programu kształcenia w zawodzie ratownika medycznego, gdzie uwzględniono ten aspekt. W strukturach PSP coraz częściej zatrudnia się ratowników medycznych, zatem można uznać, że przygotowanie tej formacji do kontaktu z osobami z niepełnosprawnością w ostatnim czasie ulega znacznej poprawie.

PSP jako wiodący polski podmiot bierze udział w negocjacjach unijnej polityki na wypadek katastrof, uczestniczy w pracach Rady Europy poświęconych ochronie osób z niepełnosprawnościami podczas katastrof. Korzysta z możliwości poznawania stosowanych w innych państwach Unii Europejskiej najlepszych praktyk m.in. w zakresie komunikacji z osobami dotkniętymi niepełnosprawnością, planowaniem ewakuacji czy podnoszeniem standardów ich życia w czasie odbudowy po katastrofach. Warte odnotowania jest również prowadzenie przez PSP na różnych poziomach terytorialnych ćwiczeń ratowniczych, uwzględniających specyfikę udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy, czy innych działań ratowniczych, osobom z niepełnosprawnościami. Społeczne formacje ratownicze tworzące lub wspomagające KSRG jednostkowo prowadzą szkolenia lub ćwiczenia, mające przygotowywać ich ratowników do udzielania świadczeń i zapewnienia pomocy osobom niepełnosprawnym (kursy języka migowego, współpraca ze środowiskami osób z niepełnosprawnościami), jednak te działania nie mają charakteru systemowego i wypływają raczej z potrzeb warunkowanych specyfiką regionu lub zadaniami realizowanymi lokalnie.

Sytuacje wymagające pomocy humanitarnej zwykle wiążą się z bezpośrednim zagrożeniem bezpieczeństwa państwa, stan przygotowania na ten okres w zakresie wsparcia osób z niepełnosprawnościami trudny jest do ocenienia na podstawie faktycznych działań administracji państwowej. Uzasadniona wydaje się teza, że działania w takich sytuacjach będą przewidywały szczególną dbałość o takie osoby. Wniosek ten nasuwa się po obserwacji działań aparatu państwowego, prowadzonych podczas dużych operacji związanych z ewakuacją dużych obszarów miejskich, gdzie każdorazowo wyznacza się specjalne schronienia dla osób z niepełnosprawnościami, zapewniając im jednocześnie właściwe wsparcie i możliwość komunikacji.

Zadania sił zbrojnych w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa państwa, a także innych formacji zmilitaryzowanych, np. policji przewidują właściwą troskę o zapewnienie bezpieczeństwa osobom z niepełnosprawnościami, analogicznie do działań w sytuacji klęsk żywiołowych i katastrof.

 

Tekst autorski:

Funkcjonalność związana z identyfikacją i lokalizacją abonenta może ułatwić dostęp do służb ratunkowych. Operatorzy numerów alarmowych otrzymywać będą informacje o lokalizacji osoby zgłaszającej oraz jej wizualizację na mapie cyfrowej.

Klęski żywiołowe to kolejne wyzwanie, stawiające przed administracją państwową zadania, ukierunkowane na osoby niepełnosprawne. Standardowe działania prowadzone przez wszelkie podmioty ratownicze w takich sytuacjach, powinny obejmować aspekt związany z udzielaniem pomocy osobom z różnorodnymi niepełnosprawnościami. W toku przeprowadzonych obserwacji nie udało się stwierdzić odpowiedniego przygotowania ratowników Państwowej Straży Pożarnej jako wiodącej, profesjonalnej formacji ratowniczej do bezproblemowego radzenia sobie z osobami niepełnosprawnymi. Najczęstszą bolączką są kłopoty komunikacyjne ratowników, np. w kontaktach z osobami niesłyszącymi. Wdrożono jedynie obowiązkowe szkolenia pracowników administracyjnych w zakresie zapewnienia odpowiedniej komunikacji z osobami niesłyszącymi. Programy szkolenia na żadnym z etapów przygotowania zawodowego strażaka nie przewidują zastosowania odmiennych procedur w przypadku sytuacji z udziałem osoby niepełnosprawnej, w odróżnieniu do programu kształcenia w zawodzie ratownika medycznego, gdzie uwzględniono ten aspekt. W strukturach PSP coraz częściej zatrudnia się ratowników medycznych, zatem można uznać, że przygotowanie tej formacji do kontaktu z osobami z niepełnosprawnością w ostatnim czasie ulega znacznej poprawie.

PSP jako wiodący polski podmiot bierze udział w negocjacjach unijnej polityki na wypadek katastrof, uczestniczy w pracach Rady Europy poświęconych ochronie osób niepełnosprawnych podczas katastrof. Korzysta z możliwości poznawania stosowanych z innych państwa UE najlepszych praktyk m.in. w zakresie komunikacji z osobami dotkniętymi niepełnosprawnością, planowaniem ewakuacji czy podnoszeniem standardów ich życia w fazie odbudowy po katastrofach . Warte odnotowania jest również prowadzenie przez PSP na różnych poziomach terytorialnych ćwiczeń ratowniczych, uwzględniających specyfikę udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy, czy innych działań ratowniczych osobom niepełnosprawnym. Społeczne formacje ratownicze tworzące lub wspomagające KSRG jednostkowo prowadzą szkolenia lub ćwiczenia, mające przygotowywać ich ratowników do udzielania świadczeń i zapewnienia pomocy osobom niepełnosprawnym (kursy jęz. migowego, współpraca z wybranymi środowiskami osób niepełnosprawnych), jednak te działania nie mają charakteru systemowego i wypływają z potrzeb warunkowanych specyfiką regionu lub zadaniami realizowanymi lokalnie.

Sytuacje wymagające pomocy humanitarnej zwykle wiążą się z bezpośrednim zagrożeniem bezpieczeństwa państwa, stan przygotowania na ten okres w zakresie wsparcia osób z niepełnosprawnościami trudny jest do ocenienia na podstawie faktycznych działań administracji państwowej. Uzasadniona wydaje się teza, że działania w takich sytuacjach będą przewidywały szczególną dbałość o takie osoby. Wniosek taki nasuwa się po obserwacji działań aparatu państwowego prowadzonych podczas dużych operacji związanych z ewakuacją dużych obszarów miejskich, gdzie każdorazowo wyznacza się specjalne schronienia dla osób niepełnosprawnych, zapewniając im jednocześnie właściwe wsparcie i możliwość komunikacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*